Neem nou die tweet van Alexander Pechtold over het artikel over de verrechtsing van Nederland in the New York Times. Mevrouw Ferrier, je weet wel, die beetje CDA-dissident rond het eind van de formatie, had daarin gezegd dat ze het vreselijk vindt dat "niemand" tegenspel biedt aan de grofheid van Wilders. Alexander twittert dan blij dat mevrouw Ferrier nu "alle geloofwaardigheid kwijt" is, want "waar is het CDA ?". En dat is maar één voorbeeld. Of al het gedoe, ook weer Alexander voornamelijk maar ook andere oppositiepartijen roeren zich, over de rekenfout van Mark Rutte en zijn stilte rond het laatste stukje crisis. Gisterenavond was er bij Knevel en van den Brink al vast met Ronald Plasterk een wat hijgerig voorproefje van het debat dat vandaag moet plaatsvinden over de Europese steunmaatregelen. (Raar woord trouwens, hijgen. verleden tijd is niet heeg, maar hijgde en deelwoord niet gehegen maar gehijgd en dat bij een ij, dit hoort bij heigen, maar zo schrijf je het dan weer niet).
Is dat gehijg nou exemplarisch voor waar onze politici nou zo de hele dag druk mee zijn ? Nee. Ik weet eigenlijk zeker van niet. Ik weet dat volksvertegenwoordigers behoorlijk hard moeten werken om de actualiteit bij te houden, hun achterbannen te blijven zien, horen en volgen. Het beoordelen van wetsvoorstellen is monnikenwerk. Over ministers heb ik het dan al helemaal niet. Ook die werken zich door gigantische stapels papier, veel overleg en representatieve verplichtingen als rond openingen van wat dan ook. Waar komt dan de gedachte vandaan, dat de manier waarop je in het nieuws moet komen voornamelijk te maken heeft met het onderlinge gedoe tussen politici. Het beeld dat daardoor ontstaat is dan dat politici zich voornamelijk bezighouden met hun eigen imago, met elkaar en niet waar het om gaat, ons, de burger, het land, de economie, de rust in Europa, het milieu en onze gezamenlijke toekomst. Vind je het gek dat burgers steeds cynischer worden en politici zien als narcistische zakkenvullers ? En het zijn dus niet alleen de media die dat denken, anders zouden die jongens en meisjes anders twitteren. Kennelijk is er ergens een spindoctor voor politici en een marketeer voor media, die hebben bedacht dat mensen naar politiek kijken als naar sport: 'niet wat ze zeggen is interessant, maar wie er wint', en hun gedachte is ons aller gelijk en geluk geworden.
Voor mij blijft altijd de vraag centraal staan: wat wordt de burger hier nou beter van ? Nou van gehijg of geheig helemaal niets. Dus vraag ik me af waarom media en politici dan blijven volharden in iets wat misschien tijdens de verkiezingstijd nog een beetje werkt, maar als het om vertrouwen gaat niet, volgens mij dan, maar daar zal ik via Maurice de Hondt wel weer ongelijk in krijgen. Volgens mij is vertrouwen een sleutelwoord. Winnen van een ander in een debat is in de politiek altijd een relatieve zaak, maar vooruit, misschien draagt dat winnen af en toe een beetje bij aan het ontstaan van vertrouwen. Maar volgens mij is vertrouwen in politici vooral een zaak van het gevoel dat ze integer en competent zijn (ok en dan mag je geen rekenfouten van een miljard of 50 maken), maar vooral dat men het vermogen heeft te luisteren en te handelen in een breder belang dan het eigen belang of het belang van de eigen kiezers. Vertrouwen heeft te maken met integriteit, competentie, moed (je niet laten leiden door angst voor verlies) en boven of tussen partijen kunnen staan.
Kortom, dit is een oproep aan de media en de politici: als ik er terecht vanuit ga dat U 90 % van Uw tijd bezig bent met het belang van het land en van de burgers, laat daar dan ook 90% procent van de communicatie over gaan. Nu is dat 10 %. Laten we met zijn allen die verhouding een eind omkeren. Wie weet ontstaat er langzaam weer een zeker vertrouwen van burgers in politici, in de instituties van de rechtstaat en in de ontwikkeling die we met zijn allen doormaken in een steeds complexere wereld. Het kan volgens mij best...